A misteriosa "loba" negra

Un día observouse nos montes da Península Ibérica no territorio dun grupo estable de lobos un "exemplar" negro. Entón xurdiron todo tipo de especulacións sobre se este sería un lobo, o resultado dunha hibridación ou un can asilvestrado.

As dúas primeiras opcións cobraron maior forza ao observar que se trataba dunha femia e que estaba perfectamente integrada no grupo, co cal a opción do can asilvestrado descártase de inicio porque sería bastante improbable que este chegara a integrarse no grupo de lobos, xa que estes últimos teñen unha alta intolerancia cara os seus parentes domésticos.

No caso de tratarse dun exemplar de lobo negro, melánico, algúns científicos apuntan que esta característica é o resultado dunha mutación xenética debida ao apareamento nun pasado lonxano de lobos con cans domésticos. Esta sería unha das consecuencias de introducirse na secuencia xenética do lobo ADN de can. Poderíamos discutir se isto supón unha vantaxe fronte ás novas condicións do medio, ou se supón unha desvantaxe ao facer que estes exemplares sexan máis detectables.

A hibridación entre cans e lobos, aínda que é posible, en condicións naturais é pouco común. Estudos detallados comparando diferentes poboacións de lobos e cans, conclúen que estas están xenéticamente ben diferenciadas, e en liberdade aínda en zonas altamente humanizadas coma a Península Ibérica, este tipo de cruces son anecdóticos e cando se producen a súa descendencia ten poucas probabilidades de integrarse en poboacións estables de lobos.

Despois de dous anos o misterio segue sen resolverse, e só unha análise xenética determinará a identidade da coñecida coma "loba negra" que, xunto co resto do grupo de lobos, segue espertando a nosa curiosidade e admiración por ser quen de formar parte da riqueza dos nosos montes.


Se alguén ten algo que aportar ou coñece casos similares na Península Ibérica pode facelo no enderezo pope55@hotmail.com

Lobo: especie ameazada, ¿ Por quen?

Aínda que resulte sorprendente é quen nos goberna, a propia Xunta de Galicia, quen ven de autorizar dúas batidas ao lobo en plena época de cría en Porto do Son. Asistimos a un novo despropósito da administración galega que autoriza dúas batidas na época máis sensible do ano para unha especie moi presionada.

Na letra pequena do propio Plan de Xestión do lobo de Galicia, a Xunta se asegura poder exercer controles de poboación nesta época transcendental no ciclo biolóxico da especie como "casos excepcionais":

"Los períodos en donde se realicen los controles evitarán, salvo casos excepcionales que tendrán que estar especialmente justificados, la época de reproducción de la especie (de marzo a julio)."

Dende a Coordinadora de Protectoras Provincia Pontevedra pedimos á Xunta información sobre as batidas e a xustificación destas medidas de carácter "excepcional" que avalaron a decisión.

Solicitamos á administración medidas alternativas ás batidas para previr as perdas que poida ocasionar o lobo. Que fomente entre os gandeiros medidas de prevención efectivas ( mastíns, pastores eléctricos,...) e dende o punto de vista económico asumibles, para reducir os danos sobre os poldros e as touras xa que os lobos seguirán chegando, e os controis non son a solución para a coexistencia equilibrada da fauna silvestre co gando "doméstico".

Unha mirada inocente: Raposos, lobos e homes

**podedes premer nas imaxes para amplialas.


Subía cara a montaña na procura dos lobos, e antes de chegar ao punto no que ía agardalos, mirei un raposo a miña esquerda, a uns poucos metros. Non sabía eu que ese sábado ía ser especial.


O pequeno raposo (esp zorro, nc Vulpes vulpes) seguiu o seu camiño facendo altos para ollarme con moita tranquilidade, aparentemente sen asustarse. Seguiu coa súa folla de ruta buscando comida incesantemente entre o mato, marcando as rochas, bocexando, rascándose, comendo (por fin!) e todo isto sempre preto de onde eu estaba. Así durante máis dunha hora.


Nas primeiras luces do día puiden ver a un fermoso e pequeno animal, mollado, confiado, loitando por sobrevivir e coa mirada inocente da natureza. O medo que teñen aprendido a maioría dos animais que comparten o espazo con nós semellaba non estar presente. A pesar de gozar dun momento único algo o enturbaba. De cando en cando lembraba o anacrónico e rancio espectáculo dos campionatos de caza de raposo que se celebran cada ano en Galicia. E así observaba ao meu compañeiro de espera alleo aos meus pensamentos. Lembreime tamén dos compañeiros de Matarpormatarnon e do seu valioso traballo defendendo a vida dos máis indefensos, como o meu novo compañeiro.


Nun momento no que o perdín de vista entre os toxos, decidín montar o telescopio para adicarlle algo de tempo aos lobos. Tirando cada un alto puiden ver que algo escuro se movía entre a vexetación. Enfoquei e resultou ser un xabaril (esp jabalí, nc Sus scrofa), seguido pouco despois por outros exemplares que remexían a terra na procura dalgún alimento. Foi nese intre cando un pouco máis abaixo os lobos comezaron a ouvear. Varios exemplares entoaban un canto melódico, tal vez o máis fermoso da natureza. Bo sinal porque os meus "amigos" seguían alí.

Un rato despois de esguello vin que algo se moveu ás miñas costas. Mirei, e era o pequeno raposiño que debía ir de retirada cara ao seu encame diúrno. Co meu movemento, decatouse da miña presenza cando case pasaba de largo, detívose, recuou e tirou cara mín. E alí se sentou, a tres metros de onde me atopaba o meu exótico compañeiro de espera esa mañá.

Regreso a casa

Despois duns meses volvín ó Suído que me recibiu fresco e florido. Achegámonos á zona da serra mellor conservada lonxe dos parques eólicos, onde a pegada do home non é tan evidente, e onde aínda se pode gozar da paz antiga da serra.

No primeiro tramo atopei na pista marcas de maquinaria pesada que estivo limpando o mato, e tamén o rastro dunha moto que escarvando subira cara ó Suído. Respirei tranquilo cando comprobei que fora unicamente na primeira parte da pista, e que non seguiran cara á zona alta.

Xa arriba estivemos buscando os rastros que nos interesaban e cando xa demos o choio por feito, fomos cara a unha zona húmida onde sempre atopamos algo de interese. Ó chegar fomos directamente a ver ás orballiñas (esp Drosera, nc Drosera Rotundifolia) porque non nos cansamos de observar a beleza destas pequenas plantas carnívoras. Preto atopamos algúns anfibios como a rá patilonga (esp Rana patilarga, nc Rana ibérica) e rá verde (esp Rana verde, nc Rana perezi) , un macho das silveiras (esp Lagarto verdinegro, nc Lacerta schreiber) quentando o corpo, e unha incesante danza de bolboretas como chuchaleites (esp Chupaleches, nc Iphiclides podalirius). Sentámonos a gozar do espectáculo e cara ao mediodía volvemos para casa contentos coma nenos e como se fose a primeira vez.

Lobos mortos Galicia 2010

Datos oficiais sitúan a cifra de lobos mortos en Galicia no ano 2010, en dez exemplares. Tres lobos caeron en ganchos, un por atropelo, outro por ferida provocada polo home, dous por veleno e tres máis por causas descoñecidas. No informe constan seis ganchos autorizados en Lugo nos que se abatiron tres exemplares, e tres esperas sen resultados. Os datos non recollen a totalidade dos casos coñecidos. Por exemplo, en Pontevedra no pasado mes de Outubro un lobo morreu pouco despois de ser rescatado dun lazo no concello de A Cañiza e non aparece neste informe (http://www.farodevigo.es/comarcas/2010/10/24/lobo-muere-caer-lazo-puesto-caniza/484045.html).

Probablemente as cifras de mortalidade non natural sexan maiores e como se recolle no informe o veleno segue presente nos nosos montes. Cando este se incorpora á cadea alimentaria pasa sen control dunhas especies a outras provocando estragos irreparables. No caso do lobo pretende controlar a súa poboación para limitar os danos ó gando e ás especies cinexéticas. Pero pode afectar tamén a outras especies en perigo, como as aves rapaces, podendo ameazar localmente a viabilidade das súas poboacións. Dende a Coordinadora Protectoras Provincia Pontevedra imos a solicitar á Xunta que apliquen medidas de prevención e sancións para protexer á nosa fauna contra a lacra social do veleno.

Nota de prensa Coordinadora Protectoras Provincia Pontevedra
Ler Nota

Artigo sobre a Serra do Suído

Deixo o enlace ao artigo que redactei sobre o Suído e que foi publicado na revista Tempos Novos no número de Febreiro. O meu texto está resaltado con fondo amarelo e as miñas fotos cun recadro vermello. Espero que sexa do voso interese.

Link: Artigo sobre o Suído revista Tempos Novos

Irmán Lobo

Poucos animais espertan tantas paixóns coma o lobo. Sentimentos normalmente extremos. Todo o mundo ten unha opinión sobre o lobo, e é capaz de "falar" sobre o seu comportamento e opinar con "todo grao" de detalle acerca de calquera aspecto relacionado con este animal. Todo isto, na meirande parte dos casos dende o descoñecemento máis absoluto.

De case veneración por parte de quen ve a necesidade de preservalo porque representa esa parte da natureza salvaxe que temos que protexer a toda costa, e por outra banda esperta os peores sentimentos dos que ven ó lobo como un ser capaz de traer desgrazas ó home, mesmo coma se dunha maldición se tratase .

Hai moitos mitos arredor do lobo. Historias fantásticas, contos, fábulas que pouco teñen que ver co animal biolóxico, pero que se manteñen froito da tradición popular. Crenzas que converten ó lobo nun animal case diabólico capaz de cometer os delitos máis terribles. Perigoso para o home, sanguinario, mata por matar, non ten ningún valor para a sociedade nin para o medio no que vive, é quen de paralizarte ou maldicirte coa súa ollada.

Pero isto non deixa de ser só iso, tradición popular rancia e afastada da realidade. Formúlase polo tanto a necesidade de achegar á xente o lobo real, o lobo que sobrevive nos nosos montes, e afastar a percepción equivocada que temos a través da súa dimensión fantástica que o converte no gran inimigo.

Cando afirmo isto, moitas veces vexo caras de incredulidade, ou mesmo obteño respostas que tentan desacreditarme. Chámame a atención que as palabras que condenan a este animal, nunca teñen datos concretos que poidan apoiar tales pensamentos. Parece que é culpable porque sí porque o manda a tradición. ¿ Que pensarías se nun xuízo condenasen a alguén sen probas só pola súa fama?

¿ Por que afirmo que o lobo non é perigoso para o home?

Por dúas razóns. Polas estatísticas, e pola miña experiencia con eles.

En España hai unha poboación importante de lobos. Viven entre nós nun medio altamente humanizado chegando a criar mesmo preto das vilas. A súa actividade desenvólvese nun medio compartido con moitas persoas cada día. Para afirmar que é un animal perigoso para o home, teriamos que basearnos en feitos con datos obxectivos de ataques a persoas. ¿ Cantos ataques houbo nos últimos vinte anos?. Ningún. Polo tanto, ¿ non parece lóxico pensar que no noso tempo o lobo non representa unha ameaza para nós?.

Levo anos observando ós lobos, e téñome atopado con eles no monte en moitas ocasións. Xamais vin un mal xesto cara a min. Para complementar a estatística e ofrecer unha visión máis próxima, vou contar dous dos moitos encontros que tiven co lobo, e nos que poderedes ver que como moito amosa curiosidade cando ten preto a unha persoa, aínda que o normal é que fuxa.

Nun deste encontros, a miña moza e eu tropezamos a pouca distancia co grupo completo do Suído sur. Catro lobos que primeiro quedaron tan sorprendidos coma nós, e despois marcharon de vagar por un carreiro, parando cada pouco para botarnos unha ollada. Foi algo emocionante, coma un soño. O macho reprodutor marcaba o paso, seguido polo resto do grupo e todo isto sen prismáticos, a uns poucos metros. Cando chegaron a un alto, dende o cumio, dous lobos seguiron atentos aos nosos pasos ata que nos perderon de vista, e nós a eles. Ese foi todo o mal que nos fixeron, darnos a oportunidade de contemplar un espectáculo único que nunca esqueceremos.

Outro encontro co lobo aconteceu despois dunha espera. Estaba nun punto alto no medio dunhas rochas cos prismáticos apuntando para un dos seus pasos habituais. Cando xa apenas había luz e sen éxito, xa que non puidera velos, decidín recoller o equipo. Cando me din a volta, apenas a doce metros nunha pista había un lobo quedo, tranquilo e ollando de fronte cara a min. Quedei parado pola sorpresa, e para non asustalo. E así permaneceu diante miña algo máis dun minuto. Despois vin como o irmán lobo marchaba camiño abaixo, e como daba a volta con cada son da miña réflex ata que o perdín na escuridade.

Polo tanto, ¿ non pensades que podemos darlle unha oportunidade ó lobo?.

Compañeiros de ruta

Para un simple afeccionado á ornitoloxía con marcada preferencia polas rapaces, resulta sinxelo descubrir especies de aves que, aínda que comúns para moitos, resultan achados interesantes que o convidan a achegarse á natureza.

Son moitas as ocasións nas que atopo unha especie que me resulta totalmente descoñecida, e outras nas que aínda que si a coñezo, non son quen de poñerlle o nome. Isto é o marabilloso de saír ao campo onde ata as pedras teñen algo que ensinarnos, e a nós non nos queda outra que aprender e gozar da sinxela beleza deste mundo afastado das présas da vida cotiá.

Esta entrada vai dedicada ao gabeador común (esp agateador común, nc Certhia brachydactyla). Decateime que aquela pequena ave que gabeaba polas árbores, me resultaba moi familiar e xa a tiña visto en Arnoia, na Paradanta e agora estaba facendo as miñas delicias en Lamas de Mouro, preto de Castro Laboreiro, nunha mancha forestal de abetos e piñeiros. De pequeno tamaño (12-13 cms), cor parda e pico longo e curvo. Traza movementos curtos e traballa incansablemente na procura de insectos para alimentarse ( arácnidos e coleópteros). Salta dunha árbore a outra continuamente, e ascende polos troncos con elegancia debuxando ás veces unha espiral. Especie sedentaria, aniña nos buracos dos troncos, baixo codias ou en raíces que deixan espazo suficiente para acoller a este pequeno convidado.

Este é outro dos compañeiros de viaxe que atopei que por ser común, non deixa de ser fascinante, e ao que xa lle puxen nome, gabeador común.

STOP campionatos de caza do raposo en Galicia

Recollida de firmas contra os campionatos de caza de raposo en Galicia.

Firmas: http://www.thepetitionsite.com/4/save-the-spanish-foxes/

Hai case un ano soubemos que os compañeiros de MATARPORMATARNON organizaban unha protesta pola celebración dos campionatos de caza do raposo en Galicia. O lugar elixido era A Cañiza, onde se desenvolvería o Campionato Galego de Caza do Raposo, que consiste en ver quen é quen de matar máis animais. ¿ Raposos? ¡ estes pequenos e fermosos animais!. Fomos cara a Cañiza pensando que esa protesta tería un seguimento masivo, e resultou que uns poucos valentes resistían as duras condicións climatolóxicas e plantaban cara a irracionalidade desta actividade entre os que estaban MATARPORMATARNON, Protectora Moura e, non podían faltar, os amigos e amigas da Protectora de Marín.

Este xaneiro repítense as matanzas en Galicia.

Probablemente a única razón pola que se manteñen estas cacerías co único obxecto de matar animais, é que pasan inadvertidas para a meirande parte de nós. Non interesa que se coñezan polo rexeitamento social que xerarían. Por iso se estás en contra destas matanzas indiscriminadas de raposos, apoia a campaña e farás chegar á administración a túa opinión de respecto pola vida e polos animais.

Firmas: http://www.thepetitionsite.com/4/save-the-spanish-foxes/

S.O.S. Suído

O espazo natural do Suído está seriamente ameazado. A pesar das agresións que xa sufriu, mantén un enorme valor patrimonial e unha rica biodiversidade. No mes de Xuño, presentamos alegacións contra o proxecto de instalación dun novo parque eólico na zona do Coto de Bidueiros, que moitos de vós coñecedes. O pasado 17 de Decembro sometéronse a exposición pública os proxectos de investigación mineira para realizar catas por toda a serra, para cuantificar a cantidade e calidade de diversos minerais como Tungsteno, Tántalo, Niobio, Litio e Estaño. Estas catas son a fase previa á explotación mineira a ceo aberto. Hai 30 días dende a publicación no DOG (17/12/2010) para presentar alegacións para tentar parar o proxecto. Presentarei o meu documento esta semana, e calquera de vós pode facer o mesmo a título persoal ou en representación dun colectivo, para conservar esta serra tal e como a coñecemos hoxe.

Non consta que se fixese ningún estudo de impacto medioambiental previo para avaliar os estragos que se producirían coas perforacións, co paso de maquinaria pesada e a apertura de pistas por toda a serra. Sen esta análise previa ós traballos mineiros, non se poderá esixir á empresa nin á administración a restauración total das zonas danadas aínda que moitos dos danos serían irreparables.

Animádevos a presentar alegacións xa que é unha das poucas ferramentas coas que contamos para defender o noso patrimonio e a nosa terra.

Consultar o DOG dos proxectos mineiros Carlota e Macarena
Consultar o DOG dos proxectos mineiros Carlota e Macarena

Modelo de alegacións para proxectos mineiros no Suído "Carlota" e "Macarena"
Modelo de alegacións proxectos Carlota e Macarena

¿ Cómo presentar as alegacións?
É moi sinxelo. Poden presentarse directamente en calquera concello se teñen Portelo único, ou en calquera Rexistro da Xunta ( como o do Naútico en Vigo) que é a opción máis sinxela. Tamén poden enviarse por correo certificado, neste caso dirixidas á delegación correspondente da Consellería de Industria ( a dirección está no meu documento de alegacións ou na publicación do DOG do 17 de Dec), sempre con acuse de recibo e facendo que en correos che selen unha copia antes de enviala. Para isto tes que levar o sobre aberto e unha copia, amosarlla ó funcionario e que cha sele no intre antes de pechar o sobre.

30 minutos en Liméns

No meu tempo de lecer adoito tirar cara as montañas, pero como as vacacións dan para moito, achegueime tamén ata a costa. Esta entrada vai dedicada á escasa media hora que me levou facer parte do paseo que vai dende a praia de Liméns ata Cangas. É posible que aparentemente non se poida comparar coa grandeza das nosas serras, pero a veces o sinxelo e inesperado, pode resultar do máis agradable.

Comezamos o paseo dende o complexo dunar da praia de Liméns, e seguimos o sendeiro que vai a carón do mar de augas cristalinas durante todo o percorrido. As vistas son espectaculares. Podemos gozar de toda a maxestosidade da ría de Vigo, incluídas as Illas Cíes. Tivemos a sorte de observar ós arroaces (esp delfín mular , nc Tursiops truncatus) moi preto de terra. O grupo de golfiños ía seguindo a estela dun barco pesqueiro probablemente na procura de alimento. Entre tanto, deleitáronnos con algunhas piruetas e emocionantes xogos. Lembráronme aqueles intres cando era un neno, nos que dende a fiestra da miña casa observaba aqueles misteriosos animais que representaban para mín os enigmas agochados no mar.

Tamén vimos aves como píllara riscada (esp vuelvepiedras Común, nc Arenaria interpres), corvos mariños cristados (esp cormorán moñudo, nc Phalacrocorax aristotelis), gaivota chorona (esp gaviota reidora, nc Larus ridibundus) entre outras, onde non podía faltar o chasco ( esp tarabilla común, nc Saxicola torquata).

Un paseo agradable, apto e recomendable para calquera.

Axudas para a prevención de ataques de lobo en Galicia

A Xunta publicou no DOG do pasado 15 de decembro, as bases reguladoras que permitirán acceder ás medidas preventivas para evitar danos do lobo ó gando.

Link ó detalle no DOG
Axudas para a prevención de ataques de lobo

As Gándaras de Budiño, un recuncho excepcional

As Gándaras de Budiño son un espazo de alto valor ecolóxico incluído na Rede Natura 2000. Ademais conta coas pegadas dos primeiros habitantes de Galicia, polo que son consideradas como un Ben de Interese Cultural.

Parte do seu recoñecemento vénlle dado porque alberga restos dos primeiros asentamentos humanos galegos do Paleolítico. Aquí atopaban auga abundante e materias primas. Centos de restos como picas, follas de coitelo, outros útiles de pedra, monumentos funerarios e castros na súa contorna, outórganlle un estatus único na nosa historia.

Pero o máis destacado das Gándaras de Budiño son a súa flora e fauna. Atopamos brazais, turbeiras, vexetación acuática, bosques de ribeira pero tamén unha rica variedade de fauna. 135 especies de aves e unha ampla representación de anfibios, réptiles e coleópteros. O sapoconcho común (esp tortuga europea, nc Emys orbicularis), lontra ( esp nutria, nc Lutra lutra), escornabois ( esp ciervo volante, nc Lucanus cervus) e aves como cerceta real (esp cerceta común, nc Anas crecca), falcón pequeno ( esp alcotán europeo, nc Falco subbuteo), picapeixe ( esp martín pescador, nc Alcedo atthis), garza real ( esp garza real, nc Ardea cinerea), garza imperial ( esp garza imperial, nc Ardea purpurea), lavanco real ( esp ánade azulón, nc Anas platyrhynchos) ou tartaraña das xunqueiras (esp aguilucho lagunero, nc Circus aeruginosus), e un longo etc.

A pesar de todo isto, a crecente presión industrial na zona, a construción prevista do enlace para o tramo do AVE dende Porriño a Portugal, verteduras e desterres, e o abandono irreparable por parte da administración desde espazo ecolóxico único, sitúanno nun futuro incerto. Compatibilizar o desenvolvemento económico co mantemento da nosa biodiversidade e do noso patrimonio, está na nosa man.

Lobo e neve

O frío e a neve dos últimos días conforman unha paisaxe fermosa. A medida que avanzamos atopamos os rastros da actividade da noite anterior. Pegadas de corzos, xabarís, raposos, garduñas, coellos, lebres e pequenos mamíferos na procura de alimento. Agora, á luz do día todo semella calmo. Seguimos camiñando e gozando dos sons do monte.

Subimos por unha pendente de rochas e pedra cara un alto. Paga a pena o esforzo. Internámonos en paisaxes de soidade. Nos últimos días co frío e o xeo como aliados, a montaña permaneceu illada. Tan só silencio. Seguimos os pasos esquecidos dos celtas que tempo atrás poboaron esta terra, e imaxinamos como sería a súa vida, os seus costumes. O respecto pola natureza. Pedra e terra.

Durante o ascenso atopamos pegadas como dun can grande. Xesta rastrexa e lévanos ata uns excrementos recentes. O seu contido apunta alimentación silvestre. A poucos metros atopamos rabuños no medio do camiño e restos de ouriños. Alí lonxe dos homes puidemos imaxinar ó rei do monte peiteando o seu territorio. Atopámonos non moi lonxe da lobeira empregada ata hai poucos meses, e que abeirou ás crías nos primeiros meses de vida. Aínda que esta vez non o vimos, voltamos para a casa cheos porque sabemos que o lobo continua alí desafiando o futuro incerto que o asedia.

Estreo da película "Entre Lobos" no cine

O pasado 26 de Novembro estreouse a película " Entre lobos" que recrea a historia de Marcos, un neno que viviu só en Serra Morena ata os 19 anos coa única compaña de lobos e outros animais salvaxes.

Cando Marcos Rodriguez Pantoja tiña 7 anos, o seu pai vendeuno a un pastor de Serra Morena. Con el Marcos aprendeu o oficio de coidar ó gando. Pero Damián, o pastor, un día saíu de caza e nunca máis volveu. Nese intre comezou para aquel neno unha auténtica e fermosa aventura de supervivencia no medio natural que duraría anos. Durante este tempo tivo o privilexio de achegarse á intimidade da natureza e, como relata el mesmo, convivir cunha manda de lobos. Foi ós 19 anos, despois de que un garda dunha finca próxima o vise, cando a garda civil atopou a este neno salvaxe.

Caza á carta: modificación da Lei de Caza

A Xunta pretende facer a Lei de Caza á medida dos cazadores. Será o único colectivo que achegará directamente as súas pretensións ó bufete encargado de elaborar a redacción do texto. Un plan que non contenta a case ninguén, e que no caso dos cazadores, non fará máis que aumentar o rexeitamento do resto da sociedade cara a súa actividade.

O propio bufete adxudicatario declarou que a Xunta lles solicitou a súa colaboración para coñecer que é o que queren cambiar da lei os cazadores ( como se reflicte na nova publicada en " El País").

Este modelo ten un erro de base ó non implicar a tódalas partes interesadas na redacción da lei. Hai que ter en conta que non só afecta ó sector da caza, senón que abrangue a moitos máis colectivos non cazadores que desenvolven a súa actividade, profesional ou de lecer, nos nosos montes. A exclusión de asociacións conservacionistas, do sector agrícola e o gandeiro, e tamén dunha gran parte da sociedade que goza do medio natural en número moi superior ós cazadores (ornitólogos, sendeiristas, deportistas, naturistas ou quen queira dar un simple paseo polo campo) reflicte a pouca vontade da Xunta por resolver os problemas do modelo cinexético actual.

A mala xestión da administración converte unha actividade como a caza, nun problema:

Un calendario confuso que estende a actividade na meirande parte dos meses do ano. A maiores a caza ten como días hábiles os xoves, sábados, domingos e festivos. Na práctica isto tradúcese en que unha persoa traballadora que ten as fins de semana e festivos como únicos días de lecer, non poida pisar o monte pola súa seguridade.

As zonas de caza non están sinalizadas nin delimitadas (nin no espazo nin no tempo) de xeito que calquera pode rematar no medio dunha batida co risco que supón.

O desenvolvemento da caza afecta ás poboacións de moitas especies protexidas, non protexidas, cazables e non cazables, e pode alterar negativamente o seu ciclo reprodutor, diminuíndo o seu éxito reprodutivo.

Non existe control sobre a actividade dos cazadores para garantir o cumprimento da normativa, como por exemplo respectar as distancias mínimas de seguridade, non cazar con pouca visibilidade,....

Se vos preocupa que a nova lei non teña en conta de novo ós non cazadores, podedes achegar as vosas impresións e propostas de mellora directamente a Medio Rural, ou a min (pope55@hotmail.com) para que as inclúa nun documento conxunto.

Enlace á nova de "El País"
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Medio/Rural/adjudica/dedo/redaccion/ley/caza/elpepuespgal/20101123elpgal_9/Tes

Vender produtos a calquera prezo

Despois da desafortunada campaña de tráfico en Pamplona, atopamos dúas campañas publicitarias de grandes empresas comerciais que sitúan de novo ó lobo no punto de mira.

Vodka Eristoff realizou un vídeo publicitario cuns lobos, domesticados e empregados tamén para películas e reportaxes, que corrían por unha autoestrada para atacar a un policía. Presentar a unha especie protexida que sofre unha intensa persecución, coma o lobo feroz atacando ó home, amosa que todo vale para vender os seus produtos. Unha das consecuencias desta campaña, é que un extracto foi difundido en medios de comunicación en todo o mundo como se se tratase dun ataque real de lobos salvaxes a un policía. Non se pode tolerar que un medio de comunicación convirta un anuncio dunha marca comercial nun suceso "real" e sensacionalista, simplemente para gañar audiencia, amosando unha falla de respecto pola nosa fauna, e especialmente polo lobo.

Vídeo completo de Vodka Eristoff onde se pode comprobar que se trata dunha campaña publicitaria.

http://www.youtube.com/watch?v=6AT89TDVpPU&feature=player_embedded

Red Bull sorpréndenos cunha campaña publicitaria de radio e televisión, cunha versión do conto de carapuchiña vermella que converte de novo ó lobo no malo do conto, e na que pretenden que sexa divertido que carapuchiña e a avoa, que ten a súa habitación convertida no cuarto dos horrores, se preparen para ir cazar lobos.

Vídeo de Red Bull
http://www.youtube.com/watch?v=F1fmbg-oFrU


Se queres expresar a túa opinión e reivindicar o respecto pola nosa fauna, podes enviar un correo a:

Vodka Eristoff España
contacta@eristoff.es

Red Bull España
info@es.redbull.com

Lamentable campaña de tráfico en Pamplona

Lobos e crocodilos convertidos en monstros para advertir ós nenos de Pamplona do perigo nos pasos de peóns. Esta vergoñenta iniciativa que converte ó lobo nunha icona de perigo, presenta ós máis cativos a un animal terrible coas fauces abertas mostrando os seus enormes dentes e esperando á porta do colexio para comelos. Se queres manifestar a túa opinión, podes facerlla chegar ó concello de Pamplona (pamplona@pamplona.es) e a Edmundo Irujo, diretor creativo da axencia de publicidade Artworks (info@artworks.ws).


Podes visitar o blog de Carlos Sanz onde atoparás máis información sobre esta campaña a favor do lobo ibérico.

http://amigolobocarlossanz.blogspot.com/

Un lobo morto nun lazo na Cañiza

Falla total de respecto polo medio natural, polo noso patrimonio e pola vida. O lobo no ano 2010 non atopa acougo. Asediado por escopetas, lazos, veleno e cepos, loita por sobrevivir. A agonía dunha especie que reflicte a decadencia e desaparición do noso ecosistema. O xoves pasado un lobo macho duns 3 anos, morreu ó caer nun lazo de aceiro no concello da Cañiza. Un máis nunha abultada lista. Foi un lobo, pero puido ser un can, un raposo, un corzo, un xabaril ou calquera outro animal doméstico ou silvestre. O home sen senbilidade, o destrutor de natureza, unha eiva da nosa sociedade.

Preme o enlace para ler a noticia completa
http://www.farodevigo.es/comarcas/2010/10/25/lobo-muere-caer-lazo-puesto-caniza/484045.html

Os lobos en Galicia 2010

Abrir documento

Investigación: Danos ó gando, non sempre é o lobo

No Reino Unido, onde non hai lobos, rexístranse anualmente unha media de 30.000 ovellas e 10.000 años mortos por cans silvestres. No noso país, onde contamos coa presenza do lobo, atribúenselle máis do 90% dos danos ó gando doméstico. Un estudo da Estación Biolóxica de Doñana ( Jorge Echegaray e Carles Vilá) revela que o lobo prefire presas silvestres para alimentarse, e os cans salvaxes inclínanse polo gando doméstico. O resultado da investigación a partir do análise da ADN de excrementos e a súa composición, apunta que na dieta do lobo atopamos só un 3% de restos de ovellas, sendo no caso dos cans silvestres un 32%.

Outro estudo recente de Isabel Barja nos montes do Invernadoiro ( Ourense), analizou a composición de excrementos de lobo. O resultado foi que no 87% dos casos contiñan restos de ungulados silvestres, e só nun 11% atopou restos de gando doméstico.

A aparición de presas domésticas é moito máis elevada nos cans, e os lobos mostran marcadas preferencias polas presas silvestres. O resultado destas novidosas investigacións, suxire que é probable que tradicionalmente se lle atribúan ó lobo máis danos dos que realmente produce, podendo ser nalgún caso causados por cans. A conflitividade co gando e a persecución por mor destes supostos danos, xunto coa perda de hábitat de calidade, é unha das maiores ameazas para a viabilidade da poboación de lobos.

Rapaces e treboada no Suído

Este Mércores pasado a pesares da treboada que caeu no Suído, a tarde estivo bastante animada. Nas zonas altas da serra atopamos numerosas rapaces na procura de alimento. Teño que recoñecer que cada día sinto máis curiosidade por estas magníficas aves que transmiten forza e liberdade.

O Miñato común (esp; Busardo ratonero, lat; Buteo buteo)



Tartaraña cincenta (esp; Aguilucho cenizo, lat; Circus pygargus) soportando estoicamente a chuvia e o pedrazo.



Uns días antes un exemplar melánico. Para a súa identificación contei coa axuda de Óscar M. Roza.

Lagarteiro peneireiro (esp; Cernícalo vulgar, lat; Falco tinnunculus)

Actualización lobo morto na Serra da Faladoira

Segundo os datos oficiais da Xunta de Galicia tratábase dun exemplar adulto (esp lobo ibérico, nc Canis lupus signatus), macho duns 4 anos. Aínda non se lle realizou a necropsia, e existen dúbidas sobre se a causa da morte foi por atropelo ou disparos.

Miñato real no Suído

Semella que o Miñato real (esp; Milano real, lat; Milvus milvus) sucumbiu ó encanto do Suído. Por segundo ano consecutivo déixase ver na zona sur no mes de agosto. Se cadra polas escasas oportunidades que teño de velo e pola súa beleza, cada encontro tornouse en ledicia. É certo que nalgún intre foi preocupación. Cando observas unha ave arrimarse e xirar cerca das aspas dos aeroxeradores, a ledicia da paso á angustia.

Especie estival e pouco común en Galicia. Aínda que de aspecto semellante ó Miñato Negro ( esp: Milano negro, lat; Milvus migrans), distínguese facilmente pola cor prateada da súa cabeza, os tons máis claros e a súa cola máis gallada. En voo, como se pode apreciar na imaxe de cabeceira, mostra a parte media das ás de cor branca rematando estas en puntas negras. Semella ser un exemplar inmaturo porque ten a cabeza algo escura, e a cola menos gallada.

Os Milvus milvus que aniñan máis ó norte de Europa,desprázanse ó sur para invernar, chegando algúns ó norte de África.

Agardemos que se manteña a tendencia, e o vindeiro verán gocemos novamente do seu planar no Suído.