Lobos mortos Galicia 2010

Datos oficiais sitúan a cifra de lobos mortos en Galicia no ano 2010, en dez exemplares. Tres lobos caeron en ganchos, un por atropelo, outro por ferida provocada polo home, dous por veleno e tres máis por causas descoñecidas. No informe constan seis ganchos autorizados en Lugo nos que se abatiron tres exemplares, e tres esperas sen resultados. Os datos non recollen a totalidade dos casos coñecidos. Por exemplo, en Pontevedra no pasado mes de Outubro un lobo morreu pouco despois de ser rescatado dun lazo no concello de A Cañiza e non aparece neste informe (http://www.farodevigo.es/comarcas/2010/10/24/lobo-muere-caer-lazo-puesto-caniza/484045.html).

Probablemente as cifras de mortalidade non natural sexan maiores e como se recolle no informe o veleno segue presente nos nosos montes. Cando este se incorpora á cadea alimentaria pasa sen control dunhas especies a outras provocando estragos irreparables. No caso do lobo pretende controlar a súa poboación para limitar os danos ó gando e ás especies cinexéticas. Pero pode afectar tamén a outras especies en perigo, como as aves rapaces, podendo ameazar localmente a viabilidade das súas poboacións. Dende a Coordinadora Protectoras Provincia Pontevedra imos a solicitar á Xunta que apliquen medidas de prevención e sancións para protexer á nosa fauna contra a lacra social do veleno.

Nota de prensa Coordinadora Protectoras Provincia Pontevedra
Ler Nota

Artigo sobre a Serra do Suído

Deixo o enlace ao artigo que redactei sobre o Suído e que foi publicado na revista Tempos Novos no número de Febreiro. O meu texto está resaltado con fondo amarelo e as miñas fotos cun recadro vermello. Espero que sexa do voso interese.

Link: Artigo sobre o Suído revista Tempos Novos

Irmán Lobo

Poucos animais espertan tantas paixóns coma o lobo. Sentimentos normalmente extremos. Todo o mundo ten unha opinión sobre o lobo, e é capaz de "falar" sobre o seu comportamento e opinar con "todo grao" de detalle acerca de calquera aspecto relacionado con este animal. Todo isto, na meirande parte dos casos dende o descoñecemento máis absoluto.

De case veneración por parte de quen ve a necesidade de preservalo porque representa esa parte da natureza salvaxe que temos que protexer a toda costa, e por outra banda esperta os peores sentimentos dos que ven ó lobo como un ser capaz de traer desgrazas ó home, mesmo coma se dunha maldición se tratase .

Hai moitos mitos arredor do lobo. Historias fantásticas, contos, fábulas que pouco teñen que ver co animal biolóxico, pero que se manteñen froito da tradición popular. Crenzas que converten ó lobo nun animal case diabólico capaz de cometer os delitos máis terribles. Perigoso para o home, sanguinario, mata por matar, non ten ningún valor para a sociedade nin para o medio no que vive, é quen de paralizarte ou maldicirte coa súa ollada.

Pero isto non deixa de ser só iso, tradición popular rancia e afastada da realidade. Formúlase polo tanto a necesidade de achegar á xente o lobo real, o lobo que sobrevive nos nosos montes, e afastar a percepción equivocada que temos a través da súa dimensión fantástica que o converte no gran inimigo.

Cando afirmo isto, moitas veces vexo caras de incredulidade, ou mesmo obteño respostas que tentan desacreditarme. Chámame a atención que as palabras que condenan a este animal, nunca teñen datos concretos que poidan apoiar tales pensamentos. Parece que é culpable porque sí porque o manda a tradición. ¿ Que pensarías se nun xuízo condenasen a alguén sen probas só pola súa fama?

¿ Por que afirmo que o lobo non é perigoso para o home?

Por dúas razóns. Polas estatísticas, e pola miña experiencia con eles.

En España hai unha poboación importante de lobos. Viven entre nós nun medio altamente humanizado chegando a criar mesmo preto das vilas. A súa actividade desenvólvese nun medio compartido con moitas persoas cada día. Para afirmar que é un animal perigoso para o home, teriamos que basearnos en feitos con datos obxectivos de ataques a persoas. ¿ Cantos ataques houbo nos últimos vinte anos?. Ningún. Polo tanto, ¿ non parece lóxico pensar que no noso tempo o lobo non representa unha ameaza para nós?.

Levo anos observando ós lobos, e téñome atopado con eles no monte en moitas ocasións. Xamais vin un mal xesto cara a min. Para complementar a estatística e ofrecer unha visión máis próxima, vou contar dous dos moitos encontros que tiven co lobo, e nos que poderedes ver que como moito amosa curiosidade cando ten preto a unha persoa, aínda que o normal é que fuxa.

Nun deste encontros, a miña moza e eu tropezamos a pouca distancia co grupo completo do Suído sur. Catro lobos que primeiro quedaron tan sorprendidos coma nós, e despois marcharon de vagar por un carreiro, parando cada pouco para botarnos unha ollada. Foi algo emocionante, coma un soño. O macho reprodutor marcaba o paso, seguido polo resto do grupo e todo isto sen prismáticos, a uns poucos metros. Cando chegaron a un alto, dende o cumio, dous lobos seguiron atentos aos nosos pasos ata que nos perderon de vista, e nós a eles. Ese foi todo o mal que nos fixeron, darnos a oportunidade de contemplar un espectáculo único que nunca esqueceremos.

Outro encontro co lobo aconteceu despois dunha espera. Estaba nun punto alto no medio dunhas rochas cos prismáticos apuntando para un dos seus pasos habituais. Cando xa apenas había luz e sen éxito, xa que non puidera velos, decidín recoller o equipo. Cando me din a volta, apenas a doce metros nunha pista había un lobo quedo, tranquilo e ollando de fronte cara a min. Quedei parado pola sorpresa, e para non asustalo. E así permaneceu diante miña algo máis dun minuto. Despois vin como o irmán lobo marchaba camiño abaixo, e como daba a volta con cada son da miña réflex ata que o perdín na escuridade.

Polo tanto, ¿ non pensades que podemos darlle unha oportunidade ó lobo?.

Compañeiros de ruta

Para un simple afeccionado á ornitoloxía con marcada preferencia polas rapaces, resulta sinxelo descubrir especies de aves que, aínda que comúns para moitos, resultan achados interesantes que o convidan a achegarse á natureza.

Son moitas as ocasións nas que atopo unha especie que me resulta totalmente descoñecida, e outras nas que aínda que si a coñezo, non son quen de poñerlle o nome. Isto é o marabilloso de saír ao campo onde ata as pedras teñen algo que ensinarnos, e a nós non nos queda outra que aprender e gozar da sinxela beleza deste mundo afastado das présas da vida cotiá.

Esta entrada vai dedicada ao gabeador común (esp agateador común, nc Certhia brachydactyla). Decateime que aquela pequena ave que gabeaba polas árbores, me resultaba moi familiar e xa a tiña visto en Arnoia, na Paradanta e agora estaba facendo as miñas delicias en Lamas de Mouro, preto de Castro Laboreiro, nunha mancha forestal de abetos e piñeiros. De pequeno tamaño (12-13 cms), cor parda e pico longo e curvo. Traza movementos curtos e traballa incansablemente na procura de insectos para alimentarse ( arácnidos e coleópteros). Salta dunha árbore a outra continuamente, e ascende polos troncos con elegancia debuxando ás veces unha espiral. Especie sedentaria, aniña nos buracos dos troncos, baixo codias ou en raíces que deixan espazo suficiente para acoller a este pequeno convidado.

Este é outro dos compañeiros de viaxe que atopei que por ser común, non deixa de ser fascinante, e ao que xa lle puxen nome, gabeador común.

STOP campionatos de caza do raposo en Galicia

Recollida de firmas contra os campionatos de caza de raposo en Galicia.

Firmas: http://www.thepetitionsite.com/4/save-the-spanish-foxes/

Hai case un ano soubemos que os compañeiros de MATARPORMATARNON organizaban unha protesta pola celebración dos campionatos de caza do raposo en Galicia. O lugar elixido era A Cañiza, onde se desenvolvería o Campionato Galego de Caza do Raposo, que consiste en ver quen é quen de matar máis animais. ¿ Raposos? ¡ estes pequenos e fermosos animais!. Fomos cara a Cañiza pensando que esa protesta tería un seguimento masivo, e resultou que uns poucos valentes resistían as duras condicións climatolóxicas e plantaban cara a irracionalidade desta actividade entre os que estaban MATARPORMATARNON, Protectora Moura e, non podían faltar, os amigos e amigas da Protectora de Marín.

Este xaneiro repítense as matanzas en Galicia.

Probablemente a única razón pola que se manteñen estas cacerías co único obxecto de matar animais, é que pasan inadvertidas para a meirande parte de nós. Non interesa que se coñezan polo rexeitamento social que xerarían. Por iso se estás en contra destas matanzas indiscriminadas de raposos, apoia a campaña e farás chegar á administración a túa opinión de respecto pola vida e polos animais.

Firmas: http://www.thepetitionsite.com/4/save-the-spanish-foxes/

S.O.S. Suído

O espazo natural do Suído está seriamente ameazado. A pesar das agresións que xa sufriu, mantén un enorme valor patrimonial e unha rica biodiversidade. No mes de Xuño, presentamos alegacións contra o proxecto de instalación dun novo parque eólico na zona do Coto de Bidueiros, que moitos de vós coñecedes. O pasado 17 de Decembro sometéronse a exposición pública os proxectos de investigación mineira para realizar catas por toda a serra, para cuantificar a cantidade e calidade de diversos minerais como Tungsteno, Tántalo, Niobio, Litio e Estaño. Estas catas son a fase previa á explotación mineira a ceo aberto. Hai 30 días dende a publicación no DOG (17/12/2010) para presentar alegacións para tentar parar o proxecto. Presentarei o meu documento esta semana, e calquera de vós pode facer o mesmo a título persoal ou en representación dun colectivo, para conservar esta serra tal e como a coñecemos hoxe.

Non consta que se fixese ningún estudo de impacto medioambiental previo para avaliar os estragos que se producirían coas perforacións, co paso de maquinaria pesada e a apertura de pistas por toda a serra. Sen esta análise previa ós traballos mineiros, non se poderá esixir á empresa nin á administración a restauración total das zonas danadas aínda que moitos dos danos serían irreparables.

Animádevos a presentar alegacións xa que é unha das poucas ferramentas coas que contamos para defender o noso patrimonio e a nosa terra.

Consultar o DOG dos proxectos mineiros Carlota e Macarena
Consultar o DOG dos proxectos mineiros Carlota e Macarena

Modelo de alegacións para proxectos mineiros no Suído "Carlota" e "Macarena"
Modelo de alegacións proxectos Carlota e Macarena

¿ Cómo presentar as alegacións?
É moi sinxelo. Poden presentarse directamente en calquera concello se teñen Portelo único, ou en calquera Rexistro da Xunta ( como o do Naútico en Vigo) que é a opción máis sinxela. Tamén poden enviarse por correo certificado, neste caso dirixidas á delegación correspondente da Consellería de Industria ( a dirección está no meu documento de alegacións ou na publicación do DOG do 17 de Dec), sempre con acuse de recibo e facendo que en correos che selen unha copia antes de enviala. Para isto tes que levar o sobre aberto e unha copia, amosarlla ó funcionario e que cha sele no intre antes de pechar o sobre.

30 minutos en Liméns

No meu tempo de lecer adoito tirar cara as montañas, pero como as vacacións dan para moito, achegueime tamén ata a costa. Esta entrada vai dedicada á escasa media hora que me levou facer parte do paseo que vai dende a praia de Liméns ata Cangas. É posible que aparentemente non se poida comparar coa grandeza das nosas serras, pero a veces o sinxelo e inesperado, pode resultar do máis agradable.

Comezamos o paseo dende o complexo dunar da praia de Liméns, e seguimos o sendeiro que vai a carón do mar de augas cristalinas durante todo o percorrido. As vistas son espectaculares. Podemos gozar de toda a maxestosidade da ría de Vigo, incluídas as Illas Cíes. Tivemos a sorte de observar ós arroaces (esp delfín mular , nc Tursiops truncatus) moi preto de terra. O grupo de golfiños ía seguindo a estela dun barco pesqueiro probablemente na procura de alimento. Entre tanto, deleitáronnos con algunhas piruetas e emocionantes xogos. Lembráronme aqueles intres cando era un neno, nos que dende a fiestra da miña casa observaba aqueles misteriosos animais que representaban para mín os enigmas agochados no mar.

Tamén vimos aves como píllara riscada (esp vuelvepiedras Común, nc Arenaria interpres), corvos mariños cristados (esp cormorán moñudo, nc Phalacrocorax aristotelis), gaivota chorona (esp gaviota reidora, nc Larus ridibundus) entre outras, onde non podía faltar o chasco ( esp tarabilla común, nc Saxicola torquata).

Un paseo agradable, apto e recomendable para calquera.

Axudas para a prevención de ataques de lobo en Galicia

A Xunta publicou no DOG do pasado 15 de decembro, as bases reguladoras que permitirán acceder ás medidas preventivas para evitar danos do lobo ó gando.

Link ó detalle no DOG
Axudas para a prevención de ataques de lobo

As Gándaras de Budiño, un recuncho excepcional

As Gándaras de Budiño son un espazo de alto valor ecolóxico incluído na Rede Natura 2000. Ademais conta coas pegadas dos primeiros habitantes de Galicia, polo que son consideradas como un Ben de Interese Cultural.

Parte do seu recoñecemento vénlle dado porque alberga restos dos primeiros asentamentos humanos galegos do Paleolítico. Aquí atopaban auga abundante e materias primas. Centos de restos como picas, follas de coitelo, outros útiles de pedra, monumentos funerarios e castros na súa contorna, outórganlle un estatus único na nosa historia.

Pero o máis destacado das Gándaras de Budiño son a súa flora e fauna. Atopamos brazais, turbeiras, vexetación acuática, bosques de ribeira pero tamén unha rica variedade de fauna. 135 especies de aves e unha ampla representación de anfibios, réptiles e coleópteros. O sapoconcho común (esp tortuga europea, nc Emys orbicularis), lontra ( esp nutria, nc Lutra lutra), escornabois ( esp ciervo volante, nc Lucanus cervus) e aves como cerceta real (esp cerceta común, nc Anas crecca), falcón pequeno ( esp alcotán europeo, nc Falco subbuteo), picapeixe ( esp martín pescador, nc Alcedo atthis), garza real ( esp garza real, nc Ardea cinerea), garza imperial ( esp garza imperial, nc Ardea purpurea), lavanco real ( esp ánade azulón, nc Anas platyrhynchos) ou tartaraña das xunqueiras (esp aguilucho lagunero, nc Circus aeruginosus), e un longo etc.

A pesar de todo isto, a crecente presión industrial na zona, a construción prevista do enlace para o tramo do AVE dende Porriño a Portugal, verteduras e desterres, e o abandono irreparable por parte da administración desde espazo ecolóxico único, sitúanno nun futuro incerto. Compatibilizar o desenvolvemento económico co mantemento da nosa biodiversidade e do noso patrimonio, está na nosa man.

Lobo e neve

O frío e a neve dos últimos días conforman unha paisaxe fermosa. A medida que avanzamos atopamos os rastros da actividade da noite anterior. Pegadas de corzos, xabarís, raposos, garduñas, coellos, lebres e pequenos mamíferos na procura de alimento. Agora, á luz do día todo semella calmo. Seguimos camiñando e gozando dos sons do monte.

Subimos por unha pendente de rochas e pedra cara un alto. Paga a pena o esforzo. Internámonos en paisaxes de soidade. Nos últimos días co frío e o xeo como aliados, a montaña permaneceu illada. Tan só silencio. Seguimos os pasos esquecidos dos celtas que tempo atrás poboaron esta terra, e imaxinamos como sería a súa vida, os seus costumes. O respecto pola natureza. Pedra e terra.

Durante o ascenso atopamos pegadas como dun can grande. Xesta rastrexa e lévanos ata uns excrementos recentes. O seu contido apunta alimentación silvestre. A poucos metros atopamos rabuños no medio do camiño e restos de ouriños. Alí lonxe dos homes puidemos imaxinar ó rei do monte peiteando o seu territorio. Atopámonos non moi lonxe da lobeira empregada ata hai poucos meses, e que abeirou ás crías nos primeiros meses de vida. Aínda que esta vez non o vimos, voltamos para a casa cheos porque sabemos que o lobo continua alí desafiando o futuro incerto que o asedia.

Estreo da película "Entre Lobos" no cine

O pasado 26 de Novembro estreouse a película " Entre lobos" que recrea a historia de Marcos, un neno que viviu só en Serra Morena ata os 19 anos coa única compaña de lobos e outros animais salvaxes.

Cando Marcos Rodriguez Pantoja tiña 7 anos, o seu pai vendeuno a un pastor de Serra Morena. Con el Marcos aprendeu o oficio de coidar ó gando. Pero Damián, o pastor, un día saíu de caza e nunca máis volveu. Nese intre comezou para aquel neno unha auténtica e fermosa aventura de supervivencia no medio natural que duraría anos. Durante este tempo tivo o privilexio de achegarse á intimidade da natureza e, como relata el mesmo, convivir cunha manda de lobos. Foi ós 19 anos, despois de que un garda dunha finca próxima o vise, cando a garda civil atopou a este neno salvaxe.

Caza á carta: modificación da Lei de Caza

A Xunta pretende facer a Lei de Caza á medida dos cazadores. Será o único colectivo que achegará directamente as súas pretensións ó bufete encargado de elaborar a redacción do texto. Un plan que non contenta a case ninguén, e que no caso dos cazadores, non fará máis que aumentar o rexeitamento do resto da sociedade cara a súa actividade.

O propio bufete adxudicatario declarou que a Xunta lles solicitou a súa colaboración para coñecer que é o que queren cambiar da lei os cazadores ( como se reflicte na nova publicada en " El País").

Este modelo ten un erro de base ó non implicar a tódalas partes interesadas na redacción da lei. Hai que ter en conta que non só afecta ó sector da caza, senón que abrangue a moitos máis colectivos non cazadores que desenvolven a súa actividade, profesional ou de lecer, nos nosos montes. A exclusión de asociacións conservacionistas, do sector agrícola e o gandeiro, e tamén dunha gran parte da sociedade que goza do medio natural en número moi superior ós cazadores (ornitólogos, sendeiristas, deportistas, naturistas ou quen queira dar un simple paseo polo campo) reflicte a pouca vontade da Xunta por resolver os problemas do modelo cinexético actual.

A mala xestión da administración converte unha actividade como a caza, nun problema:

Un calendario confuso que estende a actividade na meirande parte dos meses do ano. A maiores a caza ten como días hábiles os xoves, sábados, domingos e festivos. Na práctica isto tradúcese en que unha persoa traballadora que ten as fins de semana e festivos como únicos días de lecer, non poida pisar o monte pola súa seguridade.

As zonas de caza non están sinalizadas nin delimitadas (nin no espazo nin no tempo) de xeito que calquera pode rematar no medio dunha batida co risco que supón.

O desenvolvemento da caza afecta ás poboacións de moitas especies protexidas, non protexidas, cazables e non cazables, e pode alterar negativamente o seu ciclo reprodutor, diminuíndo o seu éxito reprodutivo.

Non existe control sobre a actividade dos cazadores para garantir o cumprimento da normativa, como por exemplo respectar as distancias mínimas de seguridade, non cazar con pouca visibilidade,....

Se vos preocupa que a nova lei non teña en conta de novo ós non cazadores, podedes achegar as vosas impresións e propostas de mellora directamente a Medio Rural, ou a min (pope55@hotmail.com) para que as inclúa nun documento conxunto.

Enlace á nova de "El País"
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Medio/Rural/adjudica/dedo/redaccion/ley/caza/elpepuespgal/20101123elpgal_9/Tes

Vender produtos a calquera prezo

Despois da desafortunada campaña de tráfico en Pamplona, atopamos dúas campañas publicitarias de grandes empresas comerciais que sitúan de novo ó lobo no punto de mira.

Vodka Eristoff realizou un vídeo publicitario cuns lobos, domesticados e empregados tamén para películas e reportaxes, que corrían por unha autoestrada para atacar a un policía. Presentar a unha especie protexida que sofre unha intensa persecución, coma o lobo feroz atacando ó home, amosa que todo vale para vender os seus produtos. Unha das consecuencias desta campaña, é que un extracto foi difundido en medios de comunicación en todo o mundo como se se tratase dun ataque real de lobos salvaxes a un policía. Non se pode tolerar que un medio de comunicación convirta un anuncio dunha marca comercial nun suceso "real" e sensacionalista, simplemente para gañar audiencia, amosando unha falla de respecto pola nosa fauna, e especialmente polo lobo.

Vídeo completo de Vodka Eristoff onde se pode comprobar que se trata dunha campaña publicitaria.

http://www.youtube.com/watch?v=6AT89TDVpPU&feature=player_embedded

Red Bull sorpréndenos cunha campaña publicitaria de radio e televisión, cunha versión do conto de carapuchiña vermella que converte de novo ó lobo no malo do conto, e na que pretenden que sexa divertido que carapuchiña e a avoa, que ten a súa habitación convertida no cuarto dos horrores, se preparen para ir cazar lobos.

Vídeo de Red Bull
http://www.youtube.com/watch?v=F1fmbg-oFrU


Se queres expresar a túa opinión e reivindicar o respecto pola nosa fauna, podes enviar un correo a:

Vodka Eristoff España
contacta@eristoff.es

Red Bull España
info@es.redbull.com

Lamentable campaña de tráfico en Pamplona

Lobos e crocodilos convertidos en monstros para advertir ós nenos de Pamplona do perigo nos pasos de peóns. Esta vergoñenta iniciativa que converte ó lobo nunha icona de perigo, presenta ós máis cativos a un animal terrible coas fauces abertas mostrando os seus enormes dentes e esperando á porta do colexio para comelos. Se queres manifestar a túa opinión, podes facerlla chegar ó concello de Pamplona (pamplona@pamplona.es) e a Edmundo Irujo, diretor creativo da axencia de publicidade Artworks (info@artworks.ws).


Podes visitar o blog de Carlos Sanz onde atoparás máis información sobre esta campaña a favor do lobo ibérico.

http://amigolobocarlossanz.blogspot.com/

Un lobo morto nun lazo na Cañiza

Falla total de respecto polo medio natural, polo noso patrimonio e pola vida. O lobo no ano 2010 non atopa acougo. Asediado por escopetas, lazos, veleno e cepos, loita por sobrevivir. A agonía dunha especie que reflicte a decadencia e desaparición do noso ecosistema. O xoves pasado un lobo macho duns 3 anos, morreu ó caer nun lazo de aceiro no concello da Cañiza. Un máis nunha abultada lista. Foi un lobo, pero puido ser un can, un raposo, un corzo, un xabaril ou calquera outro animal doméstico ou silvestre. O home sen senbilidade, o destrutor de natureza, unha eiva da nosa sociedade.

Preme o enlace para ler a noticia completa
http://www.farodevigo.es/comarcas/2010/10/25/lobo-muere-caer-lazo-puesto-caniza/484045.html

Os lobos en Galicia 2010

Abrir documento

Investigación: Danos ó gando, non sempre é o lobo

No Reino Unido, onde non hai lobos, rexístranse anualmente unha media de 30.000 ovellas e 10.000 años mortos por cans silvestres. No noso país, onde contamos coa presenza do lobo, atribúenselle máis do 90% dos danos ó gando doméstico. Un estudo da Estación Biolóxica de Doñana ( Jorge Echegaray e Carles Vilá) revela que o lobo prefire presas silvestres para alimentarse, e os cans salvaxes inclínanse polo gando doméstico. O resultado da investigación a partir do análise da ADN de excrementos e a súa composición, apunta que na dieta do lobo atopamos só un 3% de restos de ovellas, sendo no caso dos cans silvestres un 32%.

Outro estudo recente de Isabel Barja nos montes do Invernadoiro ( Ourense), analizou a composición de excrementos de lobo. O resultado foi que no 87% dos casos contiñan restos de ungulados silvestres, e só nun 11% atopou restos de gando doméstico.

A aparición de presas domésticas é moito máis elevada nos cans, e os lobos mostran marcadas preferencias polas presas silvestres. O resultado destas novidosas investigacións, suxire que é probable que tradicionalmente se lle atribúan ó lobo máis danos dos que realmente produce, podendo ser nalgún caso causados por cans. A conflitividade co gando e a persecución por mor destes supostos danos, xunto coa perda de hábitat de calidade, é unha das maiores ameazas para a viabilidade da poboación de lobos.

Rapaces e treboada no Suído

Este Mércores pasado a pesares da treboada que caeu no Suído, a tarde estivo bastante animada. Nas zonas altas da serra atopamos numerosas rapaces na procura de alimento. Teño que recoñecer que cada día sinto máis curiosidade por estas magníficas aves que transmiten forza e liberdade.

O Miñato común (esp; Busardo ratonero, lat; Buteo buteo)



Tartaraña cincenta (esp; Aguilucho cenizo, lat; Circus pygargus) soportando estoicamente a chuvia e o pedrazo.



Uns días antes un exemplar melánico. Para a súa identificación contei coa axuda de Óscar M. Roza.

Lagarteiro peneireiro (esp; Cernícalo vulgar, lat; Falco tinnunculus)

Actualización lobo morto na Serra da Faladoira

Segundo os datos oficiais da Xunta de Galicia tratábase dun exemplar adulto (esp lobo ibérico, nc Canis lupus signatus), macho duns 4 anos. Aínda non se lle realizou a necropsia, e existen dúbidas sobre se a causa da morte foi por atropelo ou disparos.

Miñato real no Suído

Semella que o Miñato real (esp; Milano real, lat; Milvus milvus) sucumbiu ó encanto do Suído. Por segundo ano consecutivo déixase ver na zona sur no mes de agosto. Se cadra polas escasas oportunidades que teño de velo e pola súa beleza, cada encontro tornouse en ledicia. É certo que nalgún intre foi preocupación. Cando observas unha ave arrimarse e xirar cerca das aspas dos aeroxeradores, a ledicia da paso á angustia.

Especie estival e pouco común en Galicia. Aínda que de aspecto semellante ó Miñato Negro ( esp: Milano negro, lat; Milvus migrans), distínguese facilmente pola cor prateada da súa cabeza, os tons máis claros e a súa cola máis gallada. En voo, como se pode apreciar na imaxe de cabeceira, mostra a parte media das ás de cor branca rematando estas en puntas negras. Semella ser un exemplar inmaturo porque ten a cabeza algo escura, e a cola menos gallada.

Os Milvus milvus que aniñan máis ó norte de Europa,desprázanse ó sur para invernar, chegando algúns ó norte de África.

Agardemos que se manteña a tendencia, e o vindeiro verán gocemos novamente do seu planar no Suído.

Aparece un lobo morto na Serra da Faladoira

O pasado 12 de Agosto atopouse un lobo morto na Serra da Faladoira ó pé da estrada. Unha verdadeira mágoa.

Ampliar información seguindo o enlace ó blog http://costaartabra.blogspot.com onde se publicou orixinalmente a nova.

Cando os lobos ouvearon

Sempre que preciso afastarme das présas e do ruído da vida cotiá, busco algún lugar íntimo, esquecido,...paisaxes fermosas que habitualmente atopo seguindo os pasos do lobo. Semella que dalgunha maneira compartimos gusto polo estético, e acabamos nos mesmos recunchos no corazón da montaña.

Propúxenme explorar un monte descoñecido para min, coa esperanza non confesada de atopar alí ó lobo. Semellaba un hábitat que reunía boas condicións para a súa supervivencia, agás por ser unha zona moi humanizada cun "elevado" tránsito de persoas. Coma sempre, instintivamente adentreime nos camiños que levan ás zonas máis recónditas. O resultado foi que non tardei en atopar rastros recentes que deixabn ás claras que alí, no anonimato, había un grupo establecido. Nin queixas de gandeiros, nin novas por danos ó gando nin avistamentos fortuítos.

Volvín na procura da confirmación definitiva. Agochado entre os penedos, integrado no contorno cos prismáticos preparados, vin como o lobo descendía por un camiño. O paso maxestoso do rei do monte facía entrada para o meu deleite. Como nun feitizo flotando no ar, desexando que non rematase, contemplo a poderosa esencia dunha especie.

Regresei a noitiña para achegarme á súa intimidade. Subín á montaña coa mesma ilusión da primeira vez. Unicamente o son dalgunha choca rachaba o silencio. Ese día tiven a sorte de poder escoitar ós meus amigos con máis de tres minutos de ouveos continuos. A manada completa entoou o canto máis fermoso e melódico que poida existir na natureza. Nesa altura sentinme cheo, feliz porque o lobo aínda está aquí.

Repercusión nos medios do recurso contra o parque eólico do Suído

Deixo enlace á nova que publicou o Faro de Vigo dando cobertura á nosa reclamación contra o proxecto do novo parque eólico do Suído.

Web
http://www.farodevigo.es/comarcas/2010/08/04/protectores-lobo-recurren-proyecto-nuevo-parque-eolico-serra-do-suido/461361.html

Arquivo pdf
Descargar Nova en PDF

A curiosidade do lobo

Nun contorno tan humanizado como o que temos en Pontevedra, o lobo, que é un animal cunha extraordinaria capacidade de adaptación, é quen de convivir entre nós pasando inadvertido.

Recentemente puiden observar como o lobo, que é moi curioso, contemplaba con atención o desenvolvemento da vida desoutro animal co que mantén unha relación tan complexa como é o home. Chegaba nas primeiras horas do día un lobo, probablemente cansado da súa actividade nocturna na procura de alimento, e escolleu un claro na vexetación para descansar e quentarse cos primeiros raios de sol que comezaban a aloumiñar o monte. Permaneceu alí un bo anaco, ata que de súpeto ergueu a súa poderosa cabeza coas orellas ergueitas fixando a vista nun camiño. Estaba observando como unha persoa avanzaba nunha bicicleta de montaña polo tramo que el percorrera antes. Cando o ciclista saíu do seu campo visual, o lobo ergueuse e deu uns pasos ata chegar ó bordo do mato de toxo para poder ver como as derradeiras pedaladas se perdían ó lonxe. Ó mesmo tempo na zona máis baixa da montaña, víanse dúas persoas traballar arreo nunha granxa.

Esta é a maneira que nos tocou vivir, moitos en pouco espazo. Temos que aprender a convivir respectando o medio natural e a tódolos elementos que forman parte del.

Presentado o recurso contra o parque eólico do Suído

O pasado 17 de Xuño presentamos un recurso de alzada para tentar parar o proxecto de instalación do novo parque eólico na Serra do Suído denominado "Bidueiros fase II", promovido pola empresa EUROVENTO S.L. e permitido pola Xunta de Galicia.

A Xunta dá o visto bo para que unha zona de alto valor ecolóxico candidata para a súa inclusión na Rede Natura 2000, sexa estragada por un novo parque eólico. A serra alberga multitude de especies protexidas a nivel autonómico que figuran no Catálogo Galego de Especies en perigo de Extinción, e que son consideradas de Interese Comunitario segundo a Directiva 92/43/CEE relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres, e a DIRECTIVA 2009/147/CE relativa ás aves silvestres. A medida que avanzan indiscriminadamente os parques eólicos, os nosos montes e a nosa fauna van desaparecendo, e parte de nós con eles. O vindeiro paso será presentar unha reclamación perante a UE.

Encontro de adoptantes Protectora de Marín

O vindeiro día 27 de Xuño a Protectora de animais de Marín celebra un encontro de adoptantes no lago Castiñeiras. As portas están abertas a todo aquel que desexe pasar un bo día entre amigos, e apoiar a labor da protectora de Marín que supón un exemplo a seguir. Ó longo da xornada unha adestradora de cans para persoas discapacitadas, dará unha charla sobre o paseo, así como consellos básicos para unha boa convivencia cos nosos mellores amigos. Tamén haberá un chamamento especial para a campaña de verán " non me abandones", para concienciar á sociedade sobre o respecto polos animais e sobre as consecuencias do abandono que se dispara cada ano nestas datas. A protectora fai un traballo excelente dando unha segunda oportunidade ós animais menos afortunados. Ademais disto, son quen de chegar alí onde se está cometendo unha inxustiza e respaldar outras iniciativas en principio alleas ó seu obxectivo, e porque son un exemplo de xenerosidade sempre terán o meu profundo respecto e admiración.

Máis info na web da protectora

http://www.protectoramarin.com/nova.php?filId=280&filIdioma=G

Galicia Non é Verde

Unha vez máis, o afán de lucro impulsa a ampliación dos parques eólicos na serra do Suído. O pasado 25 de maio, publicouse no DOG a instalación de novos parques eólicos e ampliación dos xa existentes na nosa Comunidade.

Novamente o interese privado prevalece sobre o interese público. A empresa Eurovento pretende ampliar o parque eólico na serra do Suído (pendente de incluírse na Rede Natura) para rematar de estraga-lo valioso patrimonio que alberga. Resulta sorprendente que este mesmo proxecto que fora presentado con anterioridade (2007) e desbotado pola Xunta por motivos de conservación ambiental, tres anos despois é aprobado. O alto valor natural da serra que hai uns anos era recoñecido e valorado, agora desbótase.

A nova infraestrutura desprazaría un grupo reprodutor tradicional de lobo ibérico ocupando o núcleo do seu territorio. Se a isto lle sumámo-la intención de instalar preto unha canteira, a perda de hábitat e as perturbacións derivadas do tránsito de persoas ocasionarían demasiada presión para uns animais que xa hoxe sobreviven nunhas condicións extraordinariamente difíciles.

Témo-la obriga de protexe-lo noso, a terra da que formamos parte. Calquera axuda para tentar para-lo proxecto é benvida.

Orballiñas: as plantas carnívoras do Suído

Cando chego ó Suído a tranquilidade, o recendo antigo e natural doutro tempo, convídanme a adentrarme na súa intimidade deixando as miñas pegadas nos camiños gastados. A variedade e riqueza natural que atesoura a serra máis aló de lobos, rapaces, turbeiras, fragas, chozos, ríos e foxos, é sorprendente. Nas zonas máis encharcadas atopámo-la Orballiña (Drosera Rotundifolia). Estas fermosas plantas carnívoras aliméntanse de insectos ós que atraen pola cor vermella das súas follas. Ó pousarse nelas quedan atrapados nos pegañentos tentáculos e son dixeridos por encimas que disolven os seus corpos. Esta planta pequena e loitadora que habita en terreos moi pobres en nutrientes e ácidos, adaptouse ó medio para sobrevivir a base de insectos da mesma maneira que moitos animais insectívoros.

A pesar das agresións dos parques eólicos, pistas e estradas, a serra aloumiña a tódolos que nos achegamos a visitala. Témo-la obriga de preservar este xoia da dorsal galega.

Unha boa maneira de comeza-lo día

Chego á serra cando as primeiras luces do día se prenden, entre néboas e orballo. O frío como fiel compañeiro e coa ilusión da primeira vez, tomo posición dende a miña atalaia. Espero acougado e aterecido, respirando o aire puro co recendo do toxo recentemente florecido. Ó meu carón Apache, a miña cadela, coas orellas ergueitas e asomando a cabeza entre a vexetación treme pola emoción contida pois sabe o que pode acontecer. Peiteo con precisión este mundo afastado de todo e envolto en sombras que clarexa por momentos. Un movemento ó lonxe nun camiño. Teño o vento a favor. Collo os prismáticos e enfoco un fermoso animal. Poderoso, cabeza prominente e camiñar maxestoso. O lobo, o rei do monte. Sen presa chega a un cruce, cheira e marca. No cruce tira cara arriba, na miña dirección. Agochado entre a vexetación e co corazón latexando con forza, preparo a réflex. Paseniño chega á miña altura e detense. A vinte metros, que separan o meu escondedoiro e o camiño, xa non preciso nin telescopio nin prismáticos. O lobo espétame a súa ollada. Chégame dentro.

Volto cara a casa enchido, satisfeito pois de novo atopei ó meu amigo. Levo as enerxías que gañei camiñando pola serra. Poucas formas mellores se me ocorren para comeza-lo día.

Proxecto Life + "Accións contra o Veleno"

O pasado 19 de abril presentouse na sede do Ministerio de Medio Ambiente, Medio Rural e Mariño o proxecto LIFE+ "Accións para a loita contra o uso ilegal do veleno no medio natural de España". Este proxecto cofinanciado pola Comisión Europea mediante o programa LIFE+, será coordinado pola SEO/Birdlife e os seus socios nesta iniciativa, a "Fundación para la Conservación de los buitres (VCF)" e a Xunta de Comunidades de Castela A Mancha e no que colaboran os cazadores (RFEC).
Unha das maiores lacras para a nosa fauna segue a ser o emprego do veleno que cada ano causa abondosas baixas entre os carnívoros, e que afecta especialmente a especies en perigo de conservación como a águia imperial, o lince, o oso, voitre negro e o crebaosos. Esta estratexia a nivel nacional parte con catro obxectivos: Acadar que 7 comunidades autónomas aproben os seus plan de acción, mellora-la vixilancia e detección dos casos de envelenamento, amosar que existen medidas alternativas ó emprego de veleno ( métodos legais de apresamento de depredadores) e acadar unha ampla difusión do problema na sociedade.

Máis información


http://www.rednatura2000.info/index.php/biodiversidad/224-administraciones-publicas-y-ong-conservacionistas-se-unen-para-luchar-contra-el-veneno-en-el-medio-natural